ستاره دیده فرو بست و آرمید بیا            

                             شراب نور به رگ های شب دوید بیا

زبس به دامن شب اشک انتظارم ریخت

                             گل سپیده شکفت و سحر دمید بیا

شهاب یاد تو در آسمان خاطر من

                             پیاپی از همه سو خط زر کشید بیا

ز بس نشستم و با شب حدیث غم گفتم

                            ز غصه رنگ من و رنگ شب پرید بیا

به گام های کسان می برم گمان که تویی

                            دلم ز سینه برون شد ز بس تپید بیا

نبامدی که فلک خوشه خوشه پروین داشت

                            کنون که دست سحر دانه دانه چید بیا

امید خاطر من دل شکسته تویی

                            مرا مخواه از این بیش نا امید بیا

شعر از سیمین بهبهانی