به ماگفته اند

 با تشنگي

كناربياييد

وآب را

ذخيره نكنيد

صداي صوركه

برخيزد

خزر

تا برج ميلاد نور

بالاخواهدآمد

وما

همچنان

تشنه مانده ايم...

وبلاگ خانواده های دانشجویان دربند جهت آگاهی از اخبار و پی گیری های انجام شده به این وبلاگ مراجعه کنید.

مینویسم برای او که نیست و نبودش بیش از هر چیز مهر تاییدیست بر بودنش،بر خوب بودنش،برای او که وجودش مصداق کامل بودن است،او که نبودش ثابت کرد بودنش را قدر ندانستیم.

مینویسم برای،نسیم،نه،طوفان،او طوفان بود.برای او که مهربانی را به اوج رساند و در نهایت تاوان مهربانیش را پرداخت.او مستحق بهترین ها بود و نه مستحق میله های سرد زندان.اندوه نبودنش لحظه ای رهایم نمیکند.و مادرش،چگونه نبودنش را تاب می آورد؟!به غم مادرش که فکر می کنم حرف کم می آورم.چه میتوان گفت از غم مادری که عزیزش را از او گرفته اند؟!قطعا هیچ.

می نوسم برای او که نگران بود،نگران کارگری که شرمنده ی خانواده اش شده،کارگری که به ناحق در بند است و نگران زنی که به او ظلم شده.و حالا خودش تنها به جرم خوب بودن محکوم به تحمل نگاه سرد زندان بان است.

دیگر زبانم قاصر است از توصیف خوبی های او.نمی دانم چه بگویم از آن همه صداقت.فقط می دانم که او خوب است،مگر می شود نسیم خنده روی ما بد باشد؟!می دانم که حتی میله های زندان،خشم بازجو و دلتنگی مادر او را نخواهد شکست.دلم به حال آن هایی می سوزد که گمان کردند او را محار کرده اند،مگر میشود نسیم را به بند کشید؟!مگر می شود اندیشه را زندانی کرد؟!

در آخر می گویم که منتظرش هستیم،بی صبرانه منتظریم بیاید و لبخند گرمش آرامش را به چشمان مضطرب مادرش باز گرداند .

روز دوشنبه ۱۲آذر نسیم در خیابان توسط اطلاعات نیروی انتظامی بازداشت میشه،

فردا روز ۱۳آذر یک تماس کوتاه با خانوادش می گیره،

بعد؛ یک تماس کوتاه دیگه حدودا یک هفته بعد،

و ما منتظرتیم نسیم عزیز...